За дарот на раѓањето и абортусот

Кога некој би ме запрашал кој дар со кој Бог го обдарил човекот е најголем, иако сите се големи и бесценети, сепак јас би одговорил дека тоа е дарот на раѓањето и на семејството. Што има поубаво од тоа да бидете свесни, дека вие и вашата сопруга заедно со Бога сте учествувале во создавањето на нов живот, во создавањето на ново битие, кое ќе му се радува на животот и на Бога. Но за жал живееме во време кога многумина не се свесни за овој дар. Па слушаме како се борат за правата на жената, која наводно може да одлучува за својот живот и животот на “плодот”. Ова последното плодот го пишувам во наводници, зошто тоа никако не е плод туку душа жива. Веројатно во овој момент насетивте дека ќе зборувам токму за православниот поглед на абортусот. Би рекол не само православен, туку единствен хуман и човечки поглед. За православниот христијанин животот започнува со моментот на зачнувањето зошто во тој момент настанува нов човек со душа жива според образот и подобието на Бога. Но многу години пред православното учење и Хипократ во заклетвата за лекарите наменета, која и денес се употребува, вели дека ќе го почитува и чува човековиот живот од моментот на зачнувањето. Дозволете ми да ја изразам својата згрозеност и зачуденост, од тоа како еден Хипократ незнабожец беше свесен дека животот започнува со зачнувањето а, многу христијани не се свесни. Сепак не само православното учење го зборува тоа, туку православното учење го потврдува и современата наука и медицина. Зарем не е науката која ни укажува дека дететето во утробата на мајката добива срцева акција уште во петтата недела, по зачнувањето, а свесни сме дека најголемиот број абортуси се извршуваат токму меѓу петтата и 16 недела на бременоста. Еден американски лекар со ултразвучната технологија го снимаше абортусот на мајка во трет месец од бременоста. Така го создаде филмот кој тогаш ја шокираше јавноста, но и ден денес ја шокира, филомт се вика “Нем крик”. Зошто нем крик? Затоа што се гледа дека бебето чувствувајќи ја смртната опасност устата ја движи како да плаче, пулсот му се зголемува, се грчи, но сепак глас не се слуша. затоа е нем крик. Крик со кој ги моли своите родители да не го убијат уште неродено, да не го убијат уште пред да ја види светлината на овој свет. Но попусто е се за неколку минути неговото мало тело на најсуров начин ќе биде усмртено. Но многумина ќе најдат изговори, секако плод на човековата огревовена логика. На пример, како финансиски ќе се издржи одгледувањето на децата, како Бог да не води сметка за тоа, па луѓе нашите баби и дедовци раѓаа по десет деца и сите ги раснеа со скромни приходи, затоа што имаа жива вера. Друг изговор е што ако се утврди дека детето е со телесна мана, дали тогаш не треба да се абортира? Јас таквите би ги запрашал, што ако некој направи сообраќајка и остане доживотен инвалид треба ли да го убиеме? Ако таквиот човек немаме право да го убиеме немаме право ни детето во утробата на мајката да го убиеме. Има и многу други изговори кој не заслужуваат да се образложуваат. Едно е сигурно Православната Црква никогаш нема да подржи абортус колку и изговорот за тоа да е силен и логичен. Љубовта ја надминува логиката. Наше е да ги повикаме мајките кој извршиле абортус да се исповедаат и покајат, а за невино убиените деца во крв крстени да испросиме покој. Да повикаме на општо подигање на свеста по ова прашање, и на крајот да апелираме до Државата да донесе поригорозни закони во однос на абортусот.